Barricouriteiten.
Dinsdag 20 Oktober 2009 at 11:36 pm
inspiratie & entiteiten & spiritualiteiten.
Vrijdag 16 Oktober 2009 at 9:43 pm Geen mail met inspiratie vandaag, slechts een mail van de Boomerang juist vragende om mijn inspiratie. Ik heb gisteravond echter alweer zoveel inspiratie in Keek and Boo gestopt dat ik niet veel over heb. Wat ik wel heb is volgens mij de gekke kippenziekte aangezien het kipje wat ik vanavond op mijn bord kreeg in vlagen omhoog komt. Het is natuurlijk ook wel heel erg slecht van me om mijn eigen soort op te eten! Schaam je Keek! En als ik de gekke kippenziekte heb dan moet ik maar even uit de buurt van Kip blijven straks word Kip ook gek :").Kip gaat overigens eerst naar Frankrijk en ik volg haar gestaag, een halve week na vertrek. De dag dat mijn loon binnenkomt en ik met open armen bij de deur zal staan om te roepen 'Komt u maar centjes, komt u maar hier!'. Daarna ren ik naar mijn eigen winkel en koop ik alles wat ik stiekem al heb achter gehangen om vervolgens met mijn nieuwe buit en mijn grote broer maar Kip te reizen en daar doe ik een modeshow tussen de spinnen die mijn vader alvast voor me gaat zoeken. Hoe gek moet dit allemaal wel niet klinken in de oren van menig loglezer?! Het geeft niks, zolang ik mezelf maar snap en toevallig doe ik dat ook nog!
Oh en wat betreft entiteiten en spirualiteiten.. Entiteiten zijn negatieve stralen (het is maar even dat u het weet) en die zorgen voor:
☁ Niet lekker in je vel zitten
☁ Moe
☁ weinig energie
☁ geen motivatie meer
☁ gevoel niet vooruit te komen
☁ niet goed meer functioneren
☁ Hoofdpijn
☁ last van maag
☁ drukkend gevoel op de borst
☁ pijn in nek, schouders of rug
☁ down gevoel
☁ depressie
☁ wisselende stemmingen
☁ kort lontje (zie je Daan Banaan, dat komt allemaal door entiteiten!)
☁ slaapproblemen (vooral kinderen) (ja ik slaap altijd als een roos!)
Weg met die entiteiten roep ik nu!!!!! (dat riep mijn moeder hoor, ik roep nooit wat) Wat ik me nou afvraag.. waardoor ontstaan entiteiten, dat is toch veel belangrijker?! Maar dat zeggen ze er dan weer niet bij. Alhoewel ik heb wel duidelijk het gevoel dat dit een omschrijving is van de maandelijkse onprettige momenten van de vrouw. Lekker interessant logje weer hè!
Spiritualiteiten heeft de nadruk liggen op de persoonlijke innerlijke ervaring. Daar hou ik totaal niet van, mijn persoonlijke innerlijke ervaring is een totale chaos! Daarom wil ik op yoga :) Als ik over 7 weken klaar ben met mijn werk in Utrecht dan ga ik me daarop storten. Misschien word ik nog wel uber lenig ook! (met puntjes op de ü van über, die mijn imac niet als vanzelfsprekend ziet) (de puntjes op de u dus) (niet de uber).
98% katoen 2% elastaan.
Donderdag 15 Oktober 2009 at 7:20 pm Hoewel ik vandaag ook kan schrijven over entiteiten en spiritualiteiten heb ik al een ander onderwerp wat me van het hart moet. Het zit namelijk zo, toen ik vanochtend opstond wist ik wederom niet wat ik aan moest. Omdat ik me al verslapen had besloot ik me gewoon in mijn meest relaxte broek te hijsen en mijn outfit van maandag te kopiëren. Mijn meest relaxte broek is een zwarte sqin die ik al een aantal maanden aan heb en elke week een keertje was of soms twee keertjes. Vandaag kwam hij ook uit de was en daardoor had ik wat moeite om hem aan te trekken. Dit is opzich niet bijzonder hoor, probeer je maar eens in een sqin te hijsen als deze voor 98% uit katoen bestaat en dus vrijwel niet mee rekt. Elke keer als ik deze broek een uur aan heb zit hij perfect, en ik ben dan ook een grote fan van de sqin sinds ik deze broek heb. Maar vanmorgen voelde het anders en de gedachte die in me opkwam was dat als mijn broek zou scheuren ik mooi voor aap stond. Waarom ik dit precies dacht weet ik ook niet, waarschijnlijk voelde ik het aan mijn water. In elk geval liep ik rond met het idee een extra broek mee te nemen, maar ik loop meestal met tien dingen tegelijk rond (in mijn hoofd) dus ik voerde dit idee niet uit.Ik ging dus gewoon aan het werk, in mijn zwarte sqin, en ik mocht vandaag de etalage maken dus daar was ik de hele dag in te vinden. Omringt door kratjes, etalagepoppen en etalagemateriaal probeerde ik me zo charmant mogelijk door de etalage te bewegen, je bent immers een klein beetje een aapje als de hele dag in een glazen hok zit. Op een gegeven moment buk ik en kom ik in aanraking met een houten kastje wat achter me staat. Aan dit kastje zit een scherpe punt die me op zeer gemene wijze in mijn bil prikt. Ik hoor wat scheuren en zeg iets wat onvriendelijk klinkt maar ga vervolgens gewoon door met mijn werk. Ongeveer 10 seconden later dringt mijn gedachte van vanochtend weer naar de voorgrond en ik sta op om vervolgens mijn broek te checken. Er zit inderdaad een scheur in mijn broek dus ik sta in de etalage met de billen bloot :o!
Haha! Nee zo erg was het niet, maar als je de hele dag moet bukken om dingen op te pakken en gaten te boren in de vloer en muur terwijl je een scheur in je broek hebt, dan is dat gedoemd te mislukken. Lang leve de kleding van de etalagepoppen dacht ik bij mezelf en ik snel naar boven om daar een zwarte maillot onder mijn broek te doen. Normaal gesproken hebben alleen etalagepoppen die maillot aan, nou vandaag was ik gewoon stiekem ook een etalagepop.
curiositeiten is wel een woord.
Woensdag 14 Oktober 2009 at 9:35 pm Wat een opluchting dat ik de bovenstaande zin in mijn mailbox kreeg, ik was al even bang dat ik zo ver door zou schieten in mijn niet bestaande woorden dat ik een nieuw woordenboek zou creëren. Maar waar ik drie dagen geleden begon eindig ik hier, en het woordenboek zal op een stoffige plek in de hoek van dit huis blijven liggen totdat de wereld vergaat en het boek met zich meeneemt. Als de wereld vergaat woon ik al ergens anders dus om het boek zal ik me niet meer bekommeren.Fijn, dat is dan geregeld, dan kunnen we nu weer over tot de orde van de dag. De orde van deze dag is dat de trein op tijd reed (voor de verandering) en dat ik om half 8 vanavond al met mijn pyjama aan en mijn bord vol ovenfrietjes op de bank zat. Heerlijk om eens lekker op tijd te zijn met het vermoeiende idee in mijn achterhoofd dat morgenochtend half zes mijn wekker weer gaat. Maar waar heb ik het eigenlijk over?! Mijn wekker gaat al vier en een halve week om half zes in de ochtend en we zijn wederom een woensdag gepasseerd dus ik kan er niks anders van maken dan dat de tijd sneller gaat dan ooit.
Nog zeven en een halve week totdat ik aan de slag mag in het Noorden, en daar doen we het voor dus kom maar op met die zeven en een halve week! Kom maar op met al die spitsen, metro's en persen! En nou we toch aan het smijten zijn met zinloos gepeupel zeg ik nog even dit: Wat grappig hoe hyves en twitter Buma Stemra bijna de kop kostte. En ook dit: weg met de kerststol! (Tenzij het kerst is natuurlijk..). En tot slot vraag ik me af of Karl Lagerfeld een steekje los heeft.
'Niemand wil vrouwen met ronde vormen zien.' Dat zegt topmodeontwerper Karl Lagerfeld in een interview met het Duitse magazine Focus. 'Er zijn dikke moeders die met een zak chips op de sofa voor de televisie zitten,' vervolgt hij. 'Alleen zij zeggen dat dunne modellen lelijk zijn.'.. Goh, als ik dit soort dingen in de krant zie staan dan valt mijn mond toch echt even open (en denk ik tegelijkertijd smachtend aan die zak chips die in mijn kast op me ligt te wachten
) Dus ik zeg... Karl who?!
fenomeniteiten is geen woord.
Dinsdag 13 Oktober 2009 at 9:23 pm Terwijl ik mijn dagelijks routine van fietsen verplaatsen in gang zet begint er een man naast me te lachen. Het blijkt dat ik niet de enige ben die elke dag weer ingeparkeerd wordt door andere fietsers en dat we beiden elke dag, koppig als we zijn, onze fiets alsnog in de voorste rij fietsenrekken parkeren. Ik red het simpelweg niet om helemaal van achteren naar voren te moeten lopen want de trein en ik hebben een 'net op het nippertje haat liefde verhouding'. Even raak ik in gesprek met de man, het gaat over de trein, vertragingen (al drie keer in twee weken!!), fietsen en de kou. De kou die ik dankzij dit kortstondige gesprek even vergeet, want geloof mij elke avond als ik de trein uit stap verstijven plotsklaps al mijn spieren vanwege de kou. Ik ben een koukleum en ik ga het nog moeilijk krijgen in de komende zeven weken.Maar dit alles terzijde want als puntje bij paaltje komt wilde ik eigenlijk iets anders schrijven. Er is zich namelijk iets voorgevallen terwijl ik naar huis fietste. Iets wat ik waarschijnlijk niet gezien had als ik niet eerst had gekletst met die man bij het fietsenrek en iets wat ik waarschijnlijk ook niet had gezien als ik daarna niet moest stoppen omdat mijn spatbord tegen mijn wiel zat geplakt. Want toen ik eenmaal aan het fietsen was werd de avondlucht ineens verlicht door een hele felle vuurflits. Ik weet dat het optisch bedrog is, maar voor mijn gevoel was dit fenomeen op nog geen 50 meter afstand van mij. Het was een lichtflits die schuin afboog naar rechts en vervolgens uiteen spatte als prachtig vuurwerk. Het gebeurde boven het pas opgebouwde circus op ons befaamd TT-kermis terrein en het deed me twijfelen aan mezelf. Ik dacht aan vuurwerk, maar wat heb je aan vuurwerk als er een dak op je circustent zit? En hoe kan vuurwerk nou een schuine lijn van boven naar onder maken zonder eerst een verticale lijn omhoog te maken? Het had overduidelijk een streep achter gelaten in de lucht en het kwam wel uit een hele vreemde richting voor vuurwerk. Een expert in vuurwerk ben ik niet, vallende sterren zie je naar mijn idee alleen maar 's nachts en een neerstortend object had wel een vuurspoor achter gelaten gokte ik.
Ik vervolgde mijn weg naar huis, at mijn avondeten, keek naar de nieuwste aflevering van Gossip Girl en dook toen nog even snel op nu.nl, dit was wat ik zag:
Ik voel me zeer vereerd dat ik hier toeschouwer van mocht zijn, wie weet brengt het geluk als ik alsnog een wens doe.
activiliteiten is geen woord.
Maandag 12 Oktober 2009 at 9:56 pm Het vervolg van mijn cultureel verslag naar aanleiding van mijn weekend komt vandaag, en gestaag. Nog vier minuten voordat ik me omdraai en mijn blik zal werpen op seizoen vijf van Greys Anatomy, wat ik slechts volg omdat Izzie eindelijk met Alex gaat daten & trouwen, ik weet ik ben een doos maar ik hou nou eenmaal van mooie mensen met mooie romances :") Maar eerst wil ik even uitweiden op dit bijzonder lelijk ogend log over de zaterdagavond die ik geheel onverwachts had, dankzij een twitter bericht van de Vera.
De Vera is een cultureel poppodium in Groningen wat de meest relaxte mensen aantrekt. Afgelopen zaterdag kreeg ik kans om getuige te zijn van twee optredens. De hoofdact was Fuck Buttons, met als kers op de taart HTRK in het voorprogramma. Daar had ik nog nooit van gehoord en ook in de middag had ik niet geluisterd naar muziek van deze band. Misschien maar beter ook want de youtube live versies zijn akelig onprettig voor je gehoor (daar kwam ik zondagmiddag achter). Geheel open minded ging ik de zaal in waar de band net begon met hun repertoire. de aanblik van de zangeres was al mooi genoeg en de muziek maakte niks meer uit maar ook de muziek was mooi. Haast bewegingloos stond ze het gehele optreden op haar hoge hakken met een sambabal in haar hand die ze af en toe met een knal neer liet komen op een mooie trommel. Haar pony hing bijna helemaal voor haar ogen en ze had een jumpsuit aan waarvan de bovenste 4 knoopjes open hingen. Ik weet zeker dat menig mens in de zaal hoopte dat haar jumpsuit af zou zakken en haar borsten zou ontbloten maar die had ze veilig vastgeplakt. Oké ik geef het gewoon toe, ze was ronduit sexy en dat was waarschijnlijk de enige reden dat ze weg kon komen met een stilstaand optreden. Het stilstaan paste op zich ook wel heel goed bij de muziekstijl. Klokslag tien uur zei ze bedankt en draaide ze zich om, om vervolgens niet meer terug te komen op het podium. De set van Fuck Buttons werd al opgebouwd terwijl de wazige nasmaak van HTRK nog te proeven was.
Niet heel veel later kwam Fuck Buttons te voorschijn en ik waarschuwde mijn metgezel voor de hysterie die er zou gaan komen. Het was best wel muzikale hysterie en twee liedjes verder hadden we al oordopjes aangeschaft ter bescherming van ons gehoororgaan. Ik bedacht me dat ik het fijn zou vinden om later (als ik groot ben), nog steeds naar mooie muziek te kunnen luisteren en de Vera zag hier klaarblijkelijk brood in en begon met de verkoop van oordopjes. Fuck Buttons had ik overigens wel geluisterd in de middag en ook op blip al even in de mix gegooid.. het was leuk, ik had het leuker gevonden als het publiek los was gegaan. De enigen die los gingen was de formatie van twee dj's waaruit Fuck Buttons bestaat. Het leek wel een beetje een privé feestje, maar wel een heel gezellig privé feestje :")
Greys Anatomy is inmiddels afgelopen, mijn logje is tijdens de pauzes in elkaar geflanst en ik ben toe aan een hele hoop slaap.. Morgen weer een crisistocht door Hoog Catherijne dus het is tijd om de batterijen weer op te laden.
cultureliteiten is geen woord.
Zondag 11 Oktober 2009 at 6:52 pm Op vrijdag loop ik naar de trein door Hoog Catherijne. Dat is iets wat mijn hoofd elke dag in totale chaos dompelt doordat er duizend mensen dezelfde kant op willen of er juist tegenin druisen en je daarmee bijna omver lopen. Ja, na vier weken totale chaos weet ik zeker dat ik, mocht ik ooit nog in Utrecht gaan wonen, eerst een auto koop. Deze vrijdag neem ik de trein naar Den Haag en niet naar huis omdat het 9 oktober is en het vandaag de dag is van de Blog-Art festiviteiten. Ik heb geen idee wat ik kan verwachten van dit evenement en ik ben zeer benieuwd naar het eindresultaat van mijn eigen werk. Mijn werk op Keek and Boo loopt soms enigszins achter maar met een beetje hulp lukt het me toch nog om zonder al te weinig gaten de maand weer door te komen. Als ik bij binnenkomst een blik door het raam van de lobby werp zie ik geheel boven verwachting prachtige canvas doeken hangen op groot formaat.
Ik voel me direct een echte kunstenares en dat moment zorgde weer voor een hele hoop nieuwe inspiratie die ik dit weekend weer uit kan gaan werken. We kwamen binnen in de eetpauze, aangezien ik gewoon moest werken (misschien is de vrijdag niet de beste timing voor een evenement als dit) en ik heb dan ook alleen de laatste geplande optredens meegekregen. Om zeven uur begon Les Canards met het spelen van grotendeels een eigen repertoire en af en toe wat covers ter opvulling. Ik vond het leuk, lekkere muziek, prettig stemgeluid. De band probeerde meermaals het publiek mee te krijgen wat moeizaam ging omdat iedereen heerlijk zat te kletsen en de band voornamelijk leek te beschouwen als achtergrondmuziek. Ik bleef wel geboeid door de leuke teksten maar ging ondertussen ook verder met converseren aangezien ik in het gezelschap was van iemand die ik ook al even niet meer had gezien. Ook mooi was de projector die de Blog-Art flickr pagina op de muur projecteerde. Meermaals zag ik mijn eigen werk voorbij flitsen, een geweldige ervaring.
Tijdens Les Canards vervolgen we onze weg naar de kleine zaal waar op dat moment Erwin Blom een lezing gaf over 'de kracht van weblogs'. We kwamen binnen in de laatste vijftien minuten en ik heb geluisterd maar mijn doel was het bekijken van de Celluloid Remix die als volgende op het programma stond. Ik vind het leuk om te zien hoe iemand met zoveel enthousiasme praat over het tijdperk waarin we nu leven. De reacties van het publiek kwamen ook uit monden van mensen die leken te weten waar ze het over hebben.. petje af maar ik hield toch maar wijselijk mijn mond dicht.
Celluloid Remix vond ikzelf het leukst om te zien, ik waande me even in de bioscoop en waar ik naar keek waren stukjes kunst. Er was niet veel tijd dus er was minder te zien maar deze wilde ik nog even delen: (Meer filmpjes staan hier)
Voordat ik weer naar huis vertrok luisterde ik nog naar Teletekst is dood, net zo lekker om naar te luisteren als het relaas van Erwin Blom. De discussie die op dat moment ook begon in de kleine zaal heb ik overgeslagen, ik en mijn zere voeten vertrokken richting huis dat me twee en een half uur later vrolijk toelachte. De volgende ochtend vinden we een filmpje op de site van het NOS, ik ben nog steeds een kunstenares en nu is het ook nog mijn kunst op de achtergrond van het journaal :")